boodschappen op zondag

Albert Heijn op zondag

Dit is een gastcolumn van Sybren Kramer van de cursus Creatief Schrijven.

Gatverdamme. Het is weer zo’n zondag waarop ik nog avondeten moet halen. Elke week hetzelfde liedje. Keer op keer stel ik het net zo lang uit tot ik uiteindelijk fossielen uit mijn koelkast moet opwarmen in een pan die niet afgewassen is omdat ik ook afwasmiddel had moeten halen. Vandaag is anders, ik voel het. Het is twintig voor zeven; dat moet ik nog net kunnen halen. Ik haast mij naar buiten om er op de trap achter te komen dat ik mijn portemonnee vergeet. Ik ren terug en even later storm ik weer naar buiten om er bij het openen van de voordeur achter te komen dat het regent.

Ik grom even van binnen maar hou me voor dat als ik doorzet ik misschien vanavond een keer meer op mijn bord heb liggen dan witte rijst en een tomaat, aangelengd met groene pesto die door zijn leeftijd meer op mos is gaan lijken. Natuurlijk laat ik mijn sleutels nog een keer vallen en blijkt een van mijn schoenen meer iets weg te hebben van een open sandaal op het moment dat ik in een plas water stap. Maar vanaf nu lacht het leven mij toe.

Ik ben inmiddels zover gekomen dat teruggaan geen optie meer is. Ik krijg elk groen stoeplicht, heb de wind mee en alle mooie vrouwen die ik onderweg tegenkom glimlachen naar mij. Ik kan de wereld aan! In mijn hoofd stel ik het menu samen: vooraf een stuk biefstuk, nog een stuk biefstuk, vooral geen tomaat en pesto, sla het hoofdgerecht over en ga direct door naar het toetje.

Even later zet ik mijn fiets op slot en zie op mijn horloge dat ik ruim op tijd ben. Zelfverzekerd met weinig meer in mijn gedachten dan chocolade ijs loop ik naar de ingang. Ik kan nog net op tijd afremmen wanneer de automatische schuifdeuren niet meteen opengaan. Ik til mijn hoofd op en herinner mij waarom het een speciale dag is: het is Eerste Paasdag…

Sybren Binne Kramer, 5 november 2012

WhatsApp Heb je een vraag? App gerust!